حوزه نفوذ آدم یا بیشین بینیم باا(ملاقات با مرگ در غزه-3)

در مورد “حوزه نفوذ” باید گفت این قسمت رابطه محکمی با بحث ما در مورد لحاف ملا نصر الدین دارد. در حقیقت این بحث را حتی می شود زیر مجموعه ای از آن به حساب آورد، اما از آن رو که اهمیت ویژه ای دارد آنرا جدا کرده ام. امروزه با پیشرفت روز به روز ارتباطات و پیدایش و ابداع هر روزه وسایل و ابزار آلات ارتباطی جدید جهان هر روز کوچکتر می شود و دهکده جهانی تعبیری بی راه برای تصویری از این دنیا نیست. با ورود این وسایل انتقال اخبار بسیار سریع شده، بدان حد که مسافرین داخل هواپیمای در حال سقوط به صورت زنده شما را در جریان آخرین جزئیات سقوط قرار می دهند و …حال این سوال مهم پیش می آید که تا چه حد شما باید به اخبار واکنش دهید؟ مثلا آتش سوزی در جنگل دوری در کانادا یا استرالیا آیا ارزشی برابر با آتش سوزی در جنگلهای گیلان یا مازندران دارد؟ همینطور جنگ و آدم کشی.

در حقیقت با بزرگ شدن اخبار مربوط به جنگ -در مسئله ای مانند غزه- دو اتفاق عمده می افتد: اول آنکه شما نسبت به اتفاقات و فجایع اطرافتان حس مسئولیت را از دست می دهید. مثلا با پول یا هدایایی که ما به مردم غزه اهدا کردیم می توانستیم خیلی از مشکلات داخلی و محرومیت های ملی مان را بر طرف کنیم. دوم آنکه ما نا خوداگاه وارد مسئله ای می شویم که اساسا ربطی به ما ندارد و شوی تلویزیونی است. برای توضیح مورد اخیر باید ابتدا مقدمه ای عرض کنم. در دنیای سرمایه داری امروزی پول، اساس اکثریت روابط را تشکیل می دهد و تنها متناظری که پول دارد قدرت است. در نتیجه شما فقط می بایست پول را با قدرت تاخت بزنید و بر عکس. در این الگو جنگ بدلیل هزینه های بالایی که دارد مقوله ای بسیار پیچیده است و قدرتی که مابازای آن بدست می آید باید حتما بیش از تاوان های آن باشد. صحنه ای عالی از “آمریکایی آرام” نوشته گراهام گرین را در ذهن دارم که وقتی از فرمانده فرانسوی پرسیده شد که شما چطور با این نیروی کم باید تا چند روز از این موضع مراقبت کنید؟ قطعا شکست خواهید خورد، وی در جواب گفته بود: پیروزی یا شکست برای سیاستمدارهاست، ارتش وظیفه اش اطاعت از فرامین آنهاست! با این مقدمه باید کمی هم به توانایی ذهن انسان پرداخت. به نظر شما ذهن انسان مرگ را چگونه درک می کند؟ آیا از بین رفتن یکنفر به اندازه یک واحد شما را ناراحت می کند و مثلا از بین رفتن 30 نفر 30 واحد؟ آیا این رابطه خطی است؟ آیا مرگ 450 نفر با 540 نفر هنگامی که دارید متنی را می خوانید در غم شما تاثیر گذار است؟ و همینطور آنکه اگر از فجایع دیگری در گذشته صحبت کنند آیا شما به همان اندازه اندوهگین می شوید که در مورد فجایع امروزی صحبت کنند؟ به نظر من که این طور نمی رسد! بنابراین می بایست نکته ای باشد که در تمامی این اتفاقات مفقود است و توجهی به آن نمی شود. نکته این است که در حقیقت ما برای مردم غزه کاری نمی توانیم بکنیم مگر آنکه چیز های اولویت دارتر و مهمتری را بی اهمیت فرض کرده باشیم. کسی را می شناختم که می گفت حزب توده به اعضایش توصیه می کرده که هیچگاه به متکدیان کوچه و بازار کمک نکنند، بلکه برای کمک می بایست به سازمانهایی کمک کرد که متولی کمک به متکدیان هستند. این یعنی کمک هدفمند و کمک به بهبود جامعه.اگر حقیقتی به عنوان کمک به مستمند را دوست دارید،مستحقی را پیدا کنید و سعی در استغنای او کنید،یا برای بیان واضحتر هیچگاه انسان با دیدن مدرسه به یاد درس خواندن نمی افتد،انسان عاقل تصمیم به درس خواندن می­گیرد بعد بر اساس تصمیمش می رود و دوره های لازم را می گذراند. برای خلاصه کردن بحث در این قسمت باید بگویم که آنچه در این الگو مورد تاکید است آن است که در مسئله ای  همانند جنگ مسلما حماس و اسرائیل و حامیانشان سود خواهند برد که اگر غیر از این بود وارد جنگ نمی شدند و به علت شوی تلویزیونی بزرگی که به راه افتاده است و حس نوع دوستی که در وجود ما، به تبع “شوی بزرگ” فعال شده، دست کم، برای ارضای حس نوع دوستیمان هم که شده وارد نوعی بازی می شویم که اصولا ربطی به ما ندارد به بیانی دیگر اگر می خواهید واقعا انسان های نیکوکار و نوع دوستی باشید الزاما مسیرش از غزه نمی گذرد!

اگر از این نوشته خوشتان آمد،برای سایر مقالات “ملاقات با مرگ در غزه” به اینجا بروید!

ملاقات با مرگ در غزه 1 و 2 و 4